Vredesduiven
Dit wordt mijn laatste column voor de wijkkrant. Waarom? Daarom! De koek is op, net als de kerstkransjes die opeens verdwenen zijn. Ik heb een haat-liefdeverhouding met kerst. Ik houd van lichtjes, gezelligheid en lekker eten. Maar man, mán, wat een gedoe!
“Wie helpt er mee de boom opzetten?” vroeg ik, gewapend met een doos vol lampjes die eruitzag alsof er een oorlog in had gewoed. “Uh mam, jouw feestje hè?” antwoordde mijn zoon zonder op te kijken van zijn telefoon. “Ja, doe ik wel “, zei mijn dochter die mama’s bui al zag hangen. Waarna ze weer naar boven verdween en het verder vergat.
Mijn man keek op vanachter zijn scherm. “Uh, moeten we dan ook weer naar alle moeders?” Hij zag zijn vrije dagen al als sneeuw voor de zon verdwijnen. Kerst in Zeeland met de familie betekent minimaal één overnachting. “Kunnen we kerst niet een keer overslaan?” Hij dacht natuurlijk aan de duiven. Die buiten in hun hok zitten. Met gestoffeerde plankjes en warme dekentjes.
Lang verhaal kort: Sinds enkele maanden hebben wij twee sierduiven. Want eentje (aan komen vliegen) was zielig. En buiten was het koud. En dochters? Tja, die zijn slim! Een duif erbij als kerstcadeautje voor papa, oeh zo leuk! Vandaar dat ik nu een duivenpaleis voor mijn keukenraam heb, in plaats van een opgeruimde tuin. Maar ja, je moet wat over hebben voor de lieve vrede. Zeker met kerst. Vredesduiven dus.
Het zijn schattige beestjes hoor, echt waar. In goed vertrouwen zetten we ’s ochtends het deurtje van de kooi open. Met hun koppie scheef begroeten ze ons vrolijk en wachten op het ontbijt. Daarna eten ze keurig hun bakjes leeg. En ze wassen zich netjes elk dag. Alleen luisteren is een dingetje. Op een dag had duif nummer 1 de vrijheid geroken. Weg was ie.
Een haastig rondje met de hele familie om het blok en een dak-inspectie door het open slaapkamerraam leverden niks op. Verrekijkers erbij en jawel hoor. Duif gespot op de nok van het dak bij de achterburen. Maar durft niet naar beneden. Wat nu? Wasmand aan telescoopstok van de ramenwisser. Mama die op haar tenen staand de mand onder de dakgoot manoeuvreert. Dochter die “Roe-koe, roe-koe” roept en “Kom maar schatje”. Zonder succes.
Vijf volle dagen is ie foetsie. Ik zie onze kerst al volledig in duigen vallen. Tot hij wonder boven kerstwonder teruggevonden wordt via een appgroep op Facebook. In een tuin drie blokken verderop. Blijkbaar gewoon van het dak gewaaid. Mijn dochter kan haar geluk niet op. Ook duif nummer 2 die eveneens een uitstapje waagt, wordt weer teruggevonden. Dit keer met duif nummer 1 als lokaas. Je maakt het mee hoor.
Ik kijk om mij heen: de boom die een beetje scheef staat, de lichtjes die het niet doen en de duifjes weer op stok. Familiegeluk in een notendop. Of in dit geval: een duiventil. De duifjes kijken me geïnteresseerd aan door het keukenraam: Wat gebeurt daar binnen allemaal? Waarom staat daar een boom en zitten wij hier buiten in een hok?
Maar afijn: de boom staat, ik zit en tik mijn laatste column. Ik neem afscheid met een glimlach. Bedankt lieve lezers voor jullie steun en begrip bij al mijn verhalen. Ze zijn met liefde gedeeld. Ik wens jullie allen een fijne kerst, en dat jullie lampjes wél allemaal branden. Vrede op aarde.
Recente reacties